Artık dayanamadım.

Günlerdir birçok kez eleştirdiğimiz bir gerçek var. Bir ülke düşünün, ana akım medya olarak tabir edilen bütün televizyon kanalları ve gazeteleriyle tek bir merkezden yönetilircesine sürekli gerçeklere taraflı bir yorum katarak haber yapıyor.

Sanmayın ki bu şimdi ortaya çıkan yeni bir durum. Hayır. Ancak Gezi Parkı olaylarıyla artık algılar zorlandı, gerçek kendini resmen hissettirdi. Sadece Türkiye’de değil, bütün dünyada basının yanlı ve yalan haberleri büyük tepki aldı. Özellikle Habertürk TV ve Habertürk Gazetesi, Sabah Gazetesi, NTV ve CNNTÜRK başta olmak üzere diğer iktidar yandaşı ve yalakası medya organları Gezi Parkı olayları sırasında o kadar yanlış ve çarpıtılmış habercilik yaptılar ki inanın ben bu medya organlarından tiksindim. Keşke olayları hiç görmemeye devam etselerdi…

Peki nereden biliyorum taraflı ve yalan habercilik yapıldığına? Bütün Gezi Parkı olayları boyunca bütün olayları canlı birebir yayınlayan kanallar vardı. Halk TV,  Artı Bir TV ve Ulusal Kanal gibi yayın organları, sadece İstanbul’daki değil, bütün Türkiye’deki olayları olabildiğince canlı aktardılar. Bu görüntülerde gerçekleri bütün çıplaklığıyla gördük.

Sosyal Medya iyi ki varsın

Geleneksel yayın organları iktidarın kıskacında habercilik yapamayınca (yapınca da zaten olayları hep tek taraftan yanlı görüyorlar) sosyal medya üzerinden olayları daha hızlı ve birebir kaynaklardan takip edebildik. Evet aralarında kirli bilgi de olsa gerçekleri ayıkladığınızda haber kanalları ve gazetelerin yarışamayacağı kadar gerçek içerik görebildik. Bütün bunlar sonucunda akşam sanki biz başka görüntüleri görmüşçesine televizyon ve gazetelerde bambaşka bir ortam yaratılmaya çalışılıyordu. En çok da gündemden uzak anadoludaki insanlarımız için üzülüyorum. Sanırım gerçekleri uzun bir süre bilemeyecekler.

Kanalı açtığınızda, gazeteyi okumaya başladığınızda iktidara eleştiri getirilemeyeceğini, gerçekleri olduğu gibi öğrenemeyeceğinizi bildiğiniz, konukların hep iktidar taraflı yorumlar getireceğini bildiğiniz bir Türk medyası varken kendinizi nasıl hissedersiniz? Yıllardır iktidara eleştiri getiriyor, muhalefet yapıyor diye gazetelerden, televizyonlardan kovulan yazarlara, habercilere tanık olduk. Düşünce özgürlüğü, ileri demokrasi bu muydu? Kendi çalışanına sahip çıkamayan medya patronlarının iktidar tarafından kıskaca alındığı bir ülkede gerçekleri nasıl bilebilirsiniz?

Medya iktidara çalışıyordu, halka değil

Düşünebiliyor musunuz, bir ülkenin kalbi sayılabilecek bir yerde bütün dünyanın dikkat kesildiği olaylar yaşanırken Türkiye’de bizim haber kanalı olarak düşündüğümüz tv kanalları (buna TRT de dahil) canlı canlı olayları vermedi, veremedi. Demek ki olanlar iktidarın yanlışlarını, kural dışı kararlarını belgeliyordu? Masum başlayan bir protesto eyleminin muhalefet olarak görülüp ülke insanın haber alma özgürlüğü kısıtlandı. Medya iktidara çalışıyordu, halka değil.

Çünkü gerçeklerin bilinmesi istenmiyor. Halkın, bizlerin gerçekleri öğrenme özgürlüğümüz elimizden alındı. Ben sadece gerçekleri bilmek istiyorum. Muhaberlerin kullandıkları sözcükleri ince ince seçerek bilgisiz insanların beynine bir düşünceyi empoze etmesinde, buna tanık olmaktan utanç duyuyorum.

Sürekli, sanki olay sadece bunlardan ibaretmiş gibi;

– Marjinal gruplar!

– Polise saldırıldı!

– Kamu mallarına zarar verildi!

söylemleriyle haberler sunuldu. Oysa bu olaylar çok küçük bir yüzdeydi ve bu olayın temelindeki insanları yansıtmayan ve hatta dışlanan grupların işleriydi. (Bazıları için sivil polis olabilecekleri yönünde iddialar da dolaşmıştı.) İnsanlar olayları Halk TV, Ulusal Kanal ve Artı 1 Tv gibi kanallarla takip ederken, iktidarın kucağındaki medya sesini çıkaramadı. Nasıl korkunç bir durum bu farkında mısınız? Hak arayan bir tepkiyi dile getirmek isteyenleri görmezden geldiler. Çünkü iktidarı eleştirmek için özgür ve tarafsız olmanız gerekiyordu.

Ben olayları yorumlamayı, doğruyu yanlışı söylemeyi, tartışmayı artık yarıda kestim. Tek istediğim adalet ve barış ortamı.

Özgür, tarafsız ve insan haklarına saygılı yayıncılığı özlüyorum.

Not: Yukarıda adı geçen kanalları asla izlemiyor ve gazeteleri satın almıyorum.

Vizyonu olan bir şirket, bu vizyonu gerçekten şirket içinde somut projelerle desteklemeli. Zaten bir şirketin içinde bir süre vakit geçirdiğinizde (örneğin, staj yaparken bile) bunu kolaylıkla alabilirsiniz. İşlere ve olaylara yaklaşım ne boyutta bunu iç müşterilerin iş yapış alışkanlıklarında okuyabilirsiniz.

Şirketin vizyonunu destekleyen bir strateji, bu stratejiyi destekleyen üst yönetime sahip olmak ve organizasyonun en altına kadar ortak bir hedef için uyumlu hareket edebilen çalışanlar… Tüm bunlar bir şirketin vizyon sahibi olduğunu ve bunda samimi olduğunu gösterir. Ayrıca, hem iç hem de dış müşterilere, rakip şirketlere ve şirketin işveren markası kimliğine doğrudan pozitif katkı yapar.

Vizyon sahibi bir şirketin kendisine koyduğu hedefler ciro ve sayılardan ibaret olmadığını, bir işi başarmak ve bu doğrultuda hem insan hem de teknoloji yatırımları yapması şirket içindeki çalışanlara da motivasyon sağlar. Çalışanların moralini yükseltir. Çünkü bütün bunlar, şirketin ileriye gitmek için gayretli ve istekli olduğu anlamına gelir ve işte tam da bu biz gençlerin için olmazsa olmazdır.

Çalışan bağlılığı ve işveren markası konuları birbirleriyle ilişkilidir. Günümüzde parlak beyinleri ve çalışacağı şirketi seçebilme özgürlüğü elinde olan yetenekli gençleri çekmek için şirketlerin içeride yürüttükleri inovatif ve yenilikçi projelerin çok büyük önemi var. Sanılanın aksine, bizler için çalıştığımız bir şirkette durağan ve kemikleşmiş iş süreçlerini sürdürmek tatmin edici olmayacaktır.

Çalışırken risk alabildiğimiz, heyecanlanabildiğimiz ve başardığımızda bize değer katacağına inandığımız roller üstlenebildiğimiz şirketlerde çalışabilmek, biz y kuşağını çekmek ve elde tutmak isteyen şirketler için büyük bir koz. 🙂 Fark yaratacak projelerin bir parçası olmak ve bu deneyimi yaşayabileceğimiz bir şirkette çalışmak, ileriye dönük planlarımız için büyük ölçüde birçok etkenden daha çok belirleyici olacaktır. Bu yüzdendir ki, teknolojiye yatırım yapıp öncü olan ve çağı yakalayan şirket olmak işveren markasına sanıldığından çok daha fazla olumlu etki yapar. İşte bu, bizim için bir şirketin vizyon sahibi olduğunu gösterir.

Öyle değil mi? 🙂

Bu şiiri paylaşıyorum çünkü;

Rüzgarın büyüsüne kapılıp giderken, geriye dönüp baktığımızda yanlış yapmadığımıza nasıl emin olabiliriz?

Önce sosyalistleri topladılar

Sesimi çıkarmadım,

Çünkü ben sosyalist değildim.

Sonra sendikacıları topladılar

Sesimi çıkarmadım,

Çünkü ben sendikacı değildim.

Sonra Yahudileri topladılar

Sesimi çıkarmadım,

Çünkü ben Yahudi değildim.

Sonra beni almaya geldiler

Benim için sesini çıkaracak kimse kalmamıştı.

Önce insan olduğunuzu unutmadan yapılan yanlışlara insanlık adına sesinizi çıkarmazsanız, haksızlığa uğrayanlarla aynı toplumun bir parçası olduğunuzu unutursanız fanatik, gözü dönmüş, kıyaslama ve düşünme yeteneği elinden alınmış birinden ne farkınız kalır?

Vicdan.

Şiddete başvurmadan, yasal haklar çerçevesinde tepkinizi bugünden ortaya koyun.

İstediğin kadar oku, eğitim al, meslek sahibi ol; insanlık adına tepkini koyamıyorsan, ses çıkaramıyorsan aslında sen yoksun, hiçsin.

“Başında karşı koymal, sonunda karşı koymaktan çok daha kolaydır.”  – Leonardo Da Vinci

“Sence bir polis nedir?” Sorusuyla başlayıp, polisin önemini anlatmaya başlıyor Cüneyt Arkın. Kimi zaman hükümetler tarafınca halka karşı kullanılan, kimi zaman halkın refahını huzurunu sağlamakla görevli, halkın güvendiği polis olmak…

Her şeyden önemlisi, insan olmayı unutmamak, onurla yaşamak.

Sence bir polis nedir?

“Politikacıları, siyasetçilerin ya da iktidarın kendi emelleri için kullandığı bir sürü mü? Aylığı karşılığı özgürlük isteyeni kovalayan bir hükümet gücü mü? Yoksa, yoksa emekçinin karşısında bir iktidar memuru mu? O bir haksızlık karşında halkın suçladığı ilk bahtsız insandır. Aslında o halkın umududur, halkın adalet anlayışıdır. Halk, onun kişiliğinde tüm devleti görür. Bir ülkede polis çirkin, kötü oldu mu o ülkede hiçbir şey güzel olamaz. Bir ülkede halk polise güvenmedi mi Reis-i Cumhur’una bile güvenmez. Dünyanın her yerinde bu böyledir. Ben ona buna selam verip aldığım parayla oğluma nasıl bakarım?”

Dünya değişti, insanlar bozuldu mu dersiniz? Aslında rekabetin getirmiş olduğu bir tür hayatta kalma mücadelesi.

Onursuzlaşmak, mecburiyet haline geldi kimileri için.  Etik, karın doyurmaz bir ayak bağı oldu; çiğnendi. Bencilleştikçe insan, insanlıktan kaybeder oldu.

Küçük hesapların peşinde koşarken, aslında ne için yaşadığını unuttu insan. Kıskanan, yarışan, rekabet eden insan mutlu olmayı unuttu.

Gerçek dostlukları arar olduk.

İş arkadaşlarımız, sosyal çevremiz ve akrabalarımız. Artık kim dost, kim düşman belli değil. Hesapsız yaşamak için aptal olmak gerekti!

Çevresini izlemeden yaşayamayan, kıskanan, kendi menfaati için planlar kuran, kurgulayan biri ne kadar zavallıdır oysa. Kendi zavallı hayatlarından çalmakla kalmaz, karşısındakini de rahatsız eden parazit bir hayattır bu insanların yaşadıkları. Düşünsenize, başkaları olmadığında hayatında anlamlı bir yer kalmayacak insanlar yok mu etrafınızda? Rakipsiz yaşayamayanlardır bunlar. Ukala insanları bu yüzden severim. Kendi hallerinde ve sadece kendilerini üstün/iyi/bilgin gördükleri için ukaladırlar. Onların meseleleri kendileridir, başkaları değil.

Artık iyi şeyleri de ayırt edemez olduk. Saf düşünmeye hakkımız yok değil mi? Hayata karşı hep gardımızı almak zorundayız. Oysa birimiz diğerinin hakkına göz koymasaydı, yetinebilseydik, şükür edebilseydik olur muydu bunlar? Dünya böyle değil ve bunun farkındayız işte. Bütün zorluklarıyla kabulleniyoruz ve iyiliğe inancımı kaybetmiyoruz. İyi ki  aklımıza sahibiz diyoruz. Sahip olduğumuz tek şey belki de.

İyilik de bozuldu. Günümüzde artık iyilik, insanlar için bir koz haline geldi.

Kimileri karşısındakine güç göstergesi için iyilik yapar, hatta bunun için can atar. “Lütfen sana iyilik yapmama izin ver.” boyutundadır bunlar. Yaptığı iyiliğin hayırlı olmasından değil, karşısındakini kendisine muhtaç hissettirebildiği düşüncesiyle egosunu tatmin eder. Bu insanların teklif ettikleri iyiliği herhangi bir sebeple geri çevirdiğinizde ise size küsme derecesinde bozulurlar. Siz onları nasıl reddedebilirsiniz ki?

İyilik yapmak, borç vermek değildir asla. İyilik için karşılık beklenmez. Sizin gönlünüzden koparak yaptığınız iyilik başkaları için dünyanın en büyük ezikliğidir. Yaptığınız iyilik onlar için büyük bir yenilgidir. Çünkü onlar iyiliği yukarıdaki gibi görenlerdir. Bu sebeple her ne şekilde olursa olsun mutlaka size karşı bir iyilik yapmak zorunda hissederler kendilerini. Ne insanlar var. 🙂

İyilik bir koz, geleceğe bir yatırım, bir ego tatmini, karşındakinin özgürlüğünü satın alacak bir borç değildir.

İyilik…

Biz iyilik yaparken,  aynı duruma kendimizi koyup yardımımızı, olanaklarımızı paylaşırız. İyilik sevgi gösterisidir ve paylaşmaktır iyilik. Dedim ya o anda kendimizi iyiliğe ihtiyacı olan insan yerine koyarız ve o anda iyilik yaptığımız insan ne kadar mutlu olacaksa biz de o kadar mutlu oluruz. Çünkü iyilik, bu dünyayı paylaşabilmek, birlikte yaşamaya tahammül edebilmek, karşındakini kabullenmek, varlığına değer vermektir. “Senin hak ettiğin bu hayatı yaşamanı istiyorum, buna küçük bir katkım olacaksa ne mutlu bana” demektir.

İyilik, iyi olmanı istiyorum demektir.

İyiliğin dünü, yarını olmaz. Bugündür iyilik.

İyiliği denize atmadığın sürece iyilik değildir.

İyilik, yanımda kal demektir; insanlığı yaşatmaktır.