Küçüklüğümden kalma bazı korkularım vardır! Bu konuda yalnız olduğumu düşünmesem de konuyu üstlenip birinci ağızdan yazıyorum.
Ben korkutuldum, tehdit edildim ve arkamdan ağlayan yemeğime üzülerek büyüdüm…
Ödevini yapmayıp televizyon izleyen çocuktum ben. Yıllar yılı huzurlu televizyon izleyemedim, korkutuldum!
“Hemen kalk onun başından bak çektirtme bana fişini!”
Neden stand by düğmesine basmaya gelinmiyor? Neden “Bastırtma bana onun tuşuna” ya da en basitinden “Kapatırım televizyonu kalk hemen oradan!” söylemi değil de fişi çekme tabiri kullanılır?
Fişi çek bitir!
Acizliktir bu.
Yasakçı zihniyet!
Ben hatalıyım kabul ediyorum peki ya ödevini yapmış, akıllı uslu kardeşimin televizyon izleme hakkının elinden alınması ve kardeşimin mağduriyeti?
Ödevimi yapmadım, suçluyum ve televizyon izlemeyi hak etmedim. Çözüm televizyonun o akşam tamamen kapalı tutulması mıdır yoksa benim odama geçip ödevimi yapmam, akıllı uslu kardeşimin de televizyon izleyebilmesi midir?
Fişi çekmek sorunu çözmedi!
Şimdilerde ise “asarım keserim” söylemleri yükseldi.
Yasakçı zihniyet devam ediyor.
Bizler ise “hoop noluyoruz?” diyince “Neyse acelesi yok, siz biraz düşünün, benimseyin, biz sonra asarız!” şeklinde cevap alıyoruz.
Nabız yoklaması buna denir!
Fiş çekilince ben dersimi çalışmaya giderim ama geride mağdur kardeşimi bırakacağım.
Fiş çekilirse ben sesimi çıkarıp, cepheme geçip kendimi savunacağım. İkisinde de bir toplum yara alacak. İkisinde de sadece bir kişinin istediği yapılmaya çalışılmış olacak ve her zaman içinde bir kayıp barındıracak.
Sorunlara yaratıcı çözüm değil, düşünemeyen insanların yöntemiyle çözüm aranmaya çalışılacak ama sorun çözülemeyecek!
Yasakçı zihniyet. Yönetemiyorsan kapat zihniyet.
Fişi çekmek kolaydır.
Asıl maharet fişi çekmeden sorunu çözmektir.
Bir yanıt yazın