Erman Akdeniz

Köy sadıktır sahibine. Gitmesen de sana aittir.

Toprak da öyledir, karşılıksız sever.

Sebebi budur toprak yolları sevmemin.

O yol sana özgüdür. Her insanın kendine ait bir toprak yolu vardır.

Herkesi farklı selamlar ve geçip giden herkesin ardından bambaşka şekle bürünür.

Toprak yolda samimiyet vardır.

Geçmişe değil daha aydınlığa, huzura götürür insanı.

Zamanı yavaşlatır ve arkanızda bıraktığınız toz bulutu geçmişe dair ne varsa üstünü örter.

Köye gitmek toprak içindir. Topraktan alırsın gücünü. Yaşama sevinci verir sana. Acıların, duyguların her şeyin doğalı ordadır. Köyde ağladınız mı hiç? Göz yaşlarınız daha hızlı akar. Duygularınız olması gerektiği gibidir. İsteyince mutlu olabilir insan. Kaldırımlarda poşet taşımanın ağırlığını omzunuzda hissetmezsiniz.

Doğa sizi yargılamadan içine alır. Topraktasınız çünkü, her kesin eşit başladığı yerde. Özgürsün , mutlusun, rahatsın, ağlarken yanında çekineceğin değil, destek bulacağın toprak vardır.

Köyde hata bile daha kolay affedilir. Ayak izlerin seni tekrar başa götürür. Her seferinde yeniden denersin.

Çeşmeden su alırsın veya ekmek yaparsın. Fırında yakılan ekmeğin kime zararı var?

Köy bolluktur.

Çaresizlik değil, çaredir.

Doğaya ne kadar yakınsanız kendinize de o kadar yakınsınızdır.

Kendinize yakın oldukça doğanın da dilinden daha iyi anlarsınız.

Yağan yağmurun toprakla savaşını izlersiniz.

Karıncaların hayat mücadelesini.

Güneş ışığının kırılmasını anlarsınız.

Güneş tutulması vardır, biliriz hani dünya, güneş, ay, arasında oynanan bir tür saklambaç.

Gaz lambası neyi açıklıyor olabilir sizce?

Köy yolları…Giderken umut vericidir.

Tazelenmeniz için ve belki de özünüze dönebileceğiniz tek yer olduğu için umut vericidir.

Ya dönüşler?

Toprak sizi anlar. Yeter ki ona samimi olalım. Onu unutmayalım ve onsuz ne kadar da yalandan yaşadığımızın farkına varalım.

Köy yolları ve toprak.

Her geçen gün daha da yabancılaşıyoruz size.

Yazık!